تحمل

صبر قراره که چیز خوبی باشه. قراره که بسازتت و بهت کلی درس بده. ولی واقعا بیشتر اوقات صبر کاری هست که میکنیم چون چاره دیگه ای نداریم. از سر نداشتن انتخاب آدم صبر میکنه. برا همین شاید بهتره که بگم تحمل. چون اون بار منفی مفهوم رو میرسونه. تحمل کردن مسایل با همه سختی ها چون خیلی کار دیگه ای نمیشه کرد. و اینه زندگی....

رای

به رای دادن یا ندادن فکر میکنم...برام خیلی  مشخص و واضح هستش که رای ندادن مساوی هست با هیچ کاری نکردن..ادامه دادن به وضع موجود بدون هر گونه تلاش برای تغیر..خیلی وقت هست که فکر میکن که همه تبدیل شدیم به یک سری اکتیویست فیس بوکی که فقط با کلیک کردن نظریات خودمون رو میگیم و خیال هم میکنیم که داریم خیلی کار میکنیم...ظاهر قضیه رو نگاه میداریم، ولی عملا بیتفاوت هستیم و داریم زندگی مونو میکنیم...نه اینکه هزینه نمیدیم، بلاخره از خانواده و کشور دوریم اما واقعا برای بهبود اوضاع چی کار میکنیم؟؟ رای دادن میتونه یه کار باشه..هر چند که امیدی بهش نیست و هر چند که حتا اگر تقلب هم نشه و ون کسی که بهش رای دادی بیاد بیرون از صندوق باز هم ممکنه خیلی شرایط بهتر نشه...اما الان جایی هستیم که همین یه کار مثبت به حساب میاد....خیلی کوچیکه میدونم...ولی از هیچ کاری نکردن بهتره

من از سکوت

از خاموشی پرم

پرم از خاموشی

چرا گلویم را گورستان کردید؟

شب از میان پلک‌های خیابان عبور خواهد کرد.

آیا شما برای آفتاب جوابی دارید؟

من از سکوت پرم

از سکوت پرم من

سوار بر دوچرخه‌های طلایی

از خانه‌ها به خیابان خواهند آمد

و گیسوان‌شان را به آفتاب نشان خواهند داد.

آن‌ها

آیا برای پایکوبی جشن بزرگ

آواز کم خواهند آورد؟

من از سکوت می‌آموزم

از سکوت می‌آموزم من

که سنگ‌ها چگونه حافظه‌ی خود را

از خاطرات صاعقه‌ها و سیلاب‌ها می‌انبارند

از خاموشی پرم

پرم از خاموشی

و یاد گرفته‌ام

که مثل سنگ در اعماق شب نفس بکشم .

حافظ موسوی

۱۳۹۲

A Poet To His Beloved

I BRING you with reverent hands
The books of my numberless dreams,
White woman that passion has worn
As the tide wears the dove-grey sands,
And with heart more old than the horn
That is brimmed from the pale fire of time:
White woman with numberless dreams,
I bring you my passionate rhyme.

by William Butler Yeats

فریاد

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از دورن خسته ی سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ی فریاد

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقشهایی را که من بستم به خون دل
بر سر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من ، سوزد و سوزد
غنچه هایی را که پروردم به دشواری
در دهان گود گلدانها
روزهای سخت بیماری
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم ، گریان
گریان ازین بیداد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
و آنچه دارد منظر و ایوان
من به دستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
زان دگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود
تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر
وای ، آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد ؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

مهدی آخوان ثالث

Surrounded

Lies all around me
circling me
getting closer
indistinguishably alike
is it a white lie?
or a real lie?
and the difference
is in you not
realizing
that it is the same
a lie
is
a
lie

Void

When the veil was stripped away
when the silence was broken
when the breath was forced back in
when the sensations all returned
when something ended
when something began
when what you had was a lie
when the truth broke your heart
when all it did was shatter
when you went numb
when the air stopped
when the voices shut down
when your eyes were covered.

change

All good things come to an end. This is how life is. Nothings lasts forever. And everything changes. But sometimes you are the instigator of that change. And sometimes that change seems to just happen to you. Sometimes the good thing ends before it is right. Or before you have had your full...And so then what?  

fan

The shit hit the fan and so this is what life is. People break each other. They miscalculate or they misjudge or they think it will be okay eventually or they don't care or they do it on purpose and sometimes even with out knowing it. When you are younger, you have these ideas about what your life will be like. And life does not do as you want of course. But it still hurts when the shit comes out in the open. And you are left wondering...how did this happen? It was supposed to be different. It was supposed to be different. 

حقیقت

دارم به حقیقت فکر میکنم...مطمئن نیستم که تو همه موارد چیز خوبی باشه...خیلی وقت آرامش زندگی آدم رو بدجوری کله پا میکنه...و شاید نهایتا هم خیلی مهم نباشه...البته میدونم که این طرز فکر خطرناکه ولی مگه مخ آدم چه قدر گنجایش داره؟ بعضی چیزا رو ندونی راحت تر زندگی میکنی و شاید آدم مفید تری هم هستی...اشتباه میگم؟

storm

A storm is coming. I see it gathering force. The wind howling and the rain angrily falling down. It is coming our way. What will you do? Will you run? Will you hide? Will you stand your ground and defy the rules of nature? A storm is coming. 

Digest

So I am trying to digest this. It is not a complete surprise. Almost the same time last year was when I first sort of realized/thought that it might be a possibility. Right now I think the biggest thing that devastates me about it is that I was not told. Although I understand that it is extremely messy...how do you tell? Because if you do, it would imply that something needs to be done and I guess they decided that there should not be anything to tell. But how does it work? I am trying to digest this. Do I trust him less now? Am I wondering about every look, every touch every moment alone? Not really. I think a part of it is because I don't understand the attraction. I really do not see how it could happen. I am sorry to say this but I just do not see why he would. But apart from that, the one thing I am sure of is that love is complicated and it is really not exclusive although it is not equal either. But I do want to read all of it. I feel that somehow I need to know exactly what the scope of it was. Maybe someday we can talk about it. Is there something wrong with me? Should I not be more shocked? More unsettled?
I have realized that I do not talk to anybody. There was a time when I did. But now there is not a single person I can tell everything to.What happened? How did this come about? I used to have people... I am rambling a little bit I know. I just needed to get this down. That is all.